Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την δική μου εμπειρία των Πανελλήνιων εξετάσεων πριν 20 χρόνια που όμως θυμάμαι εκείνες τις μέρες σαν χθες.
Είχα την τύχη να δώσω τρείς φορές πανελλήνιες!!! Όταν βρισκόμουν στην Α Λυκείου άλλαξε Υπουργός Παιδείας και σε μία νύχτα άλλαξε το εκπαιδευτικό σύστημα και το σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων στα Πανεπιστήμια . Τότε το εκπαιδευτικό σύστημα μετατράπηκε σε πάρτι Πανελλαδικών εξετάσεων για να περάσει κάποιος από την Β Λυκείου να προχωρήσει στην Γ Λυκείου έπρεπε να δώσει Πανελλήνιες σε όλα τα μαθήματα όπως και για να πάρει απολυτήριο Λυκείου , ο βαθμός απολυτηρίου μου συμψηφιζόταν από τους βαθμούς των γραπτών μου, δηλαδή συνολικά έγραψα Πανελλήνιες περίπου σε 60 μαθήματα !!
Αγαπούσα τη μουσική ιδιαίτερα , το χορό και την ζωγραφική και πήγαινα σε Μουσικό σχολείο όμως αυτά τα μαθήματα όσο καλή και αν ήμουν δεν θα με βοηθούσαν να περάσω την τάξη και με φόβο ότι δεν θα έπαιρνα απολυτήριο οι γονείς μου όπως και όλοι οι γονείς των παιδιών που πήγαιναν σε ειδικά σχολεία άλλαξα σχολείο και πήγα σε ένα σχολείο Ενιαίο…έκανα φροντιστήρια όλη μέρα σε μαθήματα που δεν μου άρεσαν και ακόμα και μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει ποια ήταν η χρησιμότητα τους στη ζωή μου , και η ουσιαστική γνώση που πήρα φυσικά είναι πώς να μαθαίνω μεγάλα κείμενα παπαγαλία χωρίς να έχω ιδέα για το αληθινό νόημα όλων αυτών των μαθημάτων που μόλις έδινα το μάθημα μετά από λίγα λεπτά λες και είχα ένα μαγικό κουμπί στον εγκέφαλο μου το <<delete>> που το πατούσα και διέγραφα τα πάντα και δεν θυμόμουν τίποτα!
Στο παλιό μου σχολείο στο Μουσικό Κερκύρας ήταν μια παλιά κατασκήνωση μέσα στο πράσινο είχα παντού δέντρα ,, έβλεπες τη θάλασσα και πάντα άκουγες μουσική!! Ταξιδεύαμε σε διαγωνισμούς μουσικής , κάναμε μαθήματα θεατρολογίας και Ιστορία τέχνης , είχαμε μία τεράστια αίθουσα με εκατοντάδες μουσικά όργανα από όλο τον κόσμο , που μπορούσες να τα επεξεργαστείς να δοκιμάσεις να παίξεις μουσική να δεις αν είναι κάτι που σου ταιριάζει..
Το καινούργιο μου σχολείο ήταν ένα σχολείο σκοτεινό , η αίθουσα μου ήταν ένας διάδρομος στενός που μάλλον ήταν κάτι σαν παλιό παρατηρητήριο της εισόδου , καθώς ήταν ακριβώς πάνω από την είσοδο του σχολείου θυμάμαι ότι για τοίχο είχε μια τζαμαρία που ήταν σε κάποια σημεία σπασμένη .. επίσης θυμάμαι ότι σπάνια κάναμε μάθημα συνήθως είχαμε κενό και τα παιδιά η ήταν για καφέ και κάπνιζαν η ήταν στο προαύλιο και κάπνιζαν αυτές ήταν οι δραστηριότητες μας και που και που όταν δεν είχαμε τι να κάνουμε κανονίζαμε καμία κατάληψη ούτως η άλλως κανείς δεν περίμενε στο σχολείο να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις η δουλειά γινόταν στα φροντιστήρια,…. Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη μέρα που έδινα πανελλήνιες στη Γ Λυκείου στο μάθημα των Θρησκευτικών ,είχα έντονες διαταραχές ύπνου και κάθε πρωί πριν ξεκινήσω για το σχολείο στομαχικές διαταραχές από το άγχος που με είχε κυριεύσει.
Πίστευα ότι όλα στη ζωή μου αν θα επιτύχω η θα αποτύχω κρινόντουσαν από αυτές τις εξετάσεις, ενώ ήμουν στο θρανίο και περίμενα τα θέματα όσο αυτά αργούσαν τόσο η αναμονή μου δημιουργούσε ανακατωσούρες , άρχισα να αισθάνομαι δυσφορία και ζήτησα να βγω λίγο έξω, βγήκα με συνοδεία καθηγητή πήρα λίγο αέρα δύο βαθιές αναπνοές , έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και ήμουν έτοιμη να επιστρέψω να γράψω!! Όταν γύρισα στην αίθουσα τα θέματα είχαν έρθει όμως ο επιτηρητής αποφάσισε να μην με αφήσει να μπω και να μου μηδενίσει την κόλλα…!!! Αυτό ήταν … Τι κλάματα , παρακάλια , η καθηγήτρια που με συνόδευε τον διαβεβαίωσε ότι ήταν συνέχεια μαζί μου και δεν έκανα κάποια ύποπτη κίνηση… ανένδοτος ακόμα θυμάμαι την ευχαρίστηση που έδειχναν τα μάτια του δεν θα αναφερθώ στο όνομα του Καθηγητή για ευνόητους λόγους
Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου.. ήξερα ότι αυτό το μηδενικό στα θρησκευτικά σε ένα μάθημα που ήταν θεωρητικά ένα μάθημα εύκολο που θα με βοηθήσει να ανεβάσω το μέσο όρο μου , θα μου κατέστρεφε το απολυτήριο αυτό το μηδενικό ένοιωθα ότι θα ακολουθούσε σε όλη μου τη ζωή.. εκεί που πάλευα για να μπω σε μια καλή σχολή ξαφνικά έπρεπε να παλέψω για να μην μείνω στην ίδια τάξη. Πώς να παλέψω σε μια μάχη που από την πρώτη κι όλας μέρα της το ηθικό μου ήταν τσακισμένο και ο πόνος και η αδικία που ένοιωθα με είχαν κυριεύσει?
Αποτέλεσμα ?βαθμός Απολυτηρίου 9 και κάτι…
Έτσι ξαναέδωσα για Τρίτη φορά Πανελλήνιες για να μπω σε μια σχολή του Υπουργείου Παιδείας που εντέλει όταν πήρα το πτυχίο ανακάλυψα ότι δεν είναι αναγνωρισμένη από το Υπουργείο Παιδείας και εδώ και χρόνια ο Σύλλογος της σχολής μου είναι σε Δικαστικές διαμάχες με το Κράτος και επίσης αυτό που σπούδασα παρ. ότι φαινομενικά ήταν πολύ καλύτερο με υψηλότερο κοινωνικό status και πολύ πιο επικερδές από την φτωχή τέχνη που του χορού και της μουσικής ζωγραφικής που ήθελα να ασχοληθώ . ,-
όμως την περίοδο που βγήκα από τη σχολή μου είχα ξεκινήσει η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και οι κατασκευές ήταν μια λέξη άγνωστη …παρεμπιπτόντως οι πρώτες μου σπουδές ήταν Μηχανικός Ανακαίνισης Κτιρίων….!!!
Αλλά Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι τελικά κατάλαβα ότι όλα αυτά που νόμιζα ότι έπρεπε να κάνω και πίστευα τότε ότι παίζουν καθοριστικό ρόλο για την ευτυχία μου και την επιτυχία μου για να έχω μια καλή ζωή ήταν όλα αυτά που τελικά δεν έπρεπε να κάνω για να έχω μια ευτυχισμένη ζωή!!!
Είχα πνίξει τα θέλω μου μέσα στα πρέπει της κοινωνίας και είχα αποπροσανατολιστεί εντελώς. Δεν είχα ιδέα πια τι ήταν αυτό που ήθελα…ήμουν εντελώς μπερδεμένη – είχα μια συμπεριφορά και μια στάση του θύματος στη ζωή μου ,ένοιωθα μια πικρά , ένα θυμό , ένοιωθα αδικημένη. Δεν ήξερα τότε ότι υπάρχει τρόπος να ανακαλύψω τι είναι αυτό που θέλω , να ανακαλύψω ποια είμαι , ποιες είναι οι αξίες μου , ποια είναι η μοναδικότητα μου , πώς να διαχειρίζομαι και να αναγνωρίζω τα συναισθήματα μου , ποιος είναι ο προορισμός μου και ο σκοπός της ζωής μου ποιο είναι το νόημα σε όλα αυτά ? ξέρετε μπορεί όλα αυτά να μας ακούγονται πολύ φιλοσοφημένα και βαθυστόχαστα όμως τα παιδιά στην εφηβεία έχουν πολύ έντονα αυτά τα ερωτήματα ..? γιατί? Ίσως γιατί η φύση ξέρει καλυτέρα από εμάς ότι είναι η κατάλληλη ηλικία να αρχίσουν να μαθαίνουν και να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους για να μπορέσουν να πάρουν τις αποφάσεις για τον μέλλον τους πιο συνειδητά.. Ευτυχώς εγώ μετά από πολύ ψάξιμο και κόπο στις σπουδές μου πάνω στο coaching επιτέλους άρχισα να παίρνω τις απαντήσεις μου έστω στα 35 μου….υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από αυτή τη ζωή με 3 και 4 πτυχία και δεν έμαθαν ποτέ ποιοι είναι και τι ήρθαν να κάνουν σε αυτόν τον κόσμο. Και κάνεις πιστέψτε μου που δεν είχε φτιάξει μια ζωή που να εκπληρώνει τον σκοπό του δεν έφυγε ευτυχισμένος και πλήρης ! κατάλαβα ότι σιγουρά είναι πολύ σημαντικά όλα τα μαθήματα που διδάσκονται στα σχολεία αλλά υπάρχουν και κάποια μαθήματα πολύ πιο σημαντικά που λείπουν ..αλλά επειδή δεν συμπεριφέρομαι σαν θύμα πια στη ζωή μου αλλά σαν ηγέτης ,αποφάσισα όσο ζω θα κάνω κάτι γι’ αυτό και θα βοηθάω νέους που επιθυμούν να ανακαλύψουν ποιοι είναι και να βρουν τον δρόμο τους!
Τελικά κατάλαβα ότι εκείνη η μέρα που έδινα θρησκευτικά και μηδενίστηκα με βοήθησε να είμαι αυτή που είμαι σήμερα.
Όμως μπορεί να μην ήξερα τι ήθελα όμως άρχισα να καταλαβαίνω τι δεν ήθελα και τι δεν έπρεπε να κάνω άλλο για να πέτυχω στη ζωή μου και ξεκίνησα από αυτά έτσι έφτιαξα τους 10 κανόνες του δεν! Η μέθοδος του Ευκλείδη η εις άτοπων επαγωγή είναι μια ωραία τεχνική που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι θέλουμε στη ζωή μας , ξεκαθαρίζοντας τι δεν θέλουμε! Π.χ. αν έχεις το μηχανογραφικό σου μπροστά σου και δεν έχεις ιδέα τι να επιλέξεις μπορείς να ξεκινήσεις αφαιρώντας αυτά που δεν θέλεις.. στο τέλος θα μείνουν λίγες επιλογές που θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να τις διαχειριστείς και να βάλεις σειρά προτεραιότητας σύμφωνα με αυτό που σου αρέσει να κάνεις πιο πολύ!
1ον Δεν έπρεπε να ακούω τα θέλω των άλλων άλλα τα θέλω τα δικά μου
2ον Ο βαθμός απολυτηρίου δεν μου ζητήθηκε ποτέ σε καμία συνέντευξη για δουλειά , όπως και κανένα μου πτυχίο
3ον Δεν υπάρχει ποτέ μόνο ένας δρόμος και ένας τρόπος για να φτάσεις στον προορισμό σου , όταν κλείνει μια πόρτα ανοίγει μία άλλη
4Ον Δεν χρειάζεται να ταλαιπωρείσαι στη ζωή σου και να βασανίζεσαι για να καταφέρεις αυτά που θέλεις , κάνε ότι σε κάνει χαρούμενο και αυτό θα σε οδηγήσει στη χαρά!
5ον Ο βαθμός απολυτηρίου δεν δείχνει την αξία σου σαν άνθρωπος , το εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι τέλειο για να είναι σε θέση να σε αξιολογήσει
6Ον Δεν έχει νόημα να κάνουμε επιλογές και να παίρνουμε αποφάσεις για τις σπουδές μας σύμφωνα με τα δεδομένα τις τωρινής εποχής και τι μας δίνει οικονομική ασφάλεια και κοινωνικό status , οι εποχές πια αλλάζουν πολύ γρήγορα και ότι είναι δεδομένο στο σήμερα πολύ πιθανό να μην υπάρχει στο αύριο
7Ον Δεν πρέπει να διακόψεις τις δραστηριότητες που σου αρέσουν για να πετύχεις , για την ακρίβεια μόνο αν κάνεις αυτά που αγαπάς θα πετύχεις!
8ον Δεν χρειάζεται να πιστέψεις σε κανέναν άλλον πάρα μόνο στον εαυτό σου
9ον Δεν χρειάζεται να κάνεις παρέα με άτομα που δεν νοιώθεις ότι είσαι ο εαυτός σου μαζί τους και χρειάζεται συνέχεια να τους αποδείξεις κάτι
10ον Δεν θα σου φέρει την επιτυχία κάτι που κάνεις και σε κάνει δυστυχισμένο
Τελικά ασχολήθηκα με τον τουρισμό , πάντα δούλευα σε μαγαζιά που οι άνθρωποι σε αυτά ξέρετε τι κάνουν ? Χορεύουν και ακούνε μουσική και επικοινωνούν και είναι χαρούμενοι!!!
Κατάλαβα ότι είχα βρει έναν άλλο τρόπο να κάνω αυτό που αγαπάω και να συνδυάσω τα χαρίσματα μου και να προσφέρω τις υπηρεσίες μου ώστε να κάνω τους ανθρώπους γύρω μου πιο χαρούμενους και αυτή η προσφορά μου με έκανε ακόμα πιο χαρούμενη και έτσι συνειδητοποίησα ότι αυτό που μας δίνει πραγματική χαρά είναι η αίσθηση ότι προσφέρουμε στους γύρω μας και στην κοινωνία μας κάτι που έχει αξία !!Γι’ αυτό η ενασχόληση μου με το Coaching για εφήβους και για ανθρώπους που θέλουν να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό τους μου δίνει διπλή χαρά γιατί ξέρω πως όταν βοηθάς έναν άνθρωπο να βρει τον δρόμο του και να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα συμβάλω με τον δικό μου τρόπο να φτιάξω έναν καλύτερο κόσμο ! Γι’ αυτό δεν είμαστε άλλωστε όλοι εδώ ?